Ik ben geen professioneel fotograaf. De reden is dat ik meer dan 40 jaar aan de geneeskunde heb gewijd. Een doordringend bestaan, geen job maar een leven.
Lang voor ik geneeskunde ging studeren was er al de passie voor al het mooie dat de wereld ons biedt: wat vanzelf is ontstaan, wat door mensen is gemaakt, de mens zelf.
Via fotografie wordt één seconde een eeuwigheid. Met blijvende bewondering voor wie of wat het beeld uniek maakt.
Dat kan architectuur zijn, scheppingen van vele generaties. Of de chaotisch-harmonieuze verrassingen die de natuurlijke omgeving aanbiedt. Het is de intrinsieke schoonheid van iemands gelaat, dat ik toevallig (nee, nooit toevallig) opmerkte. Zo kan ik je ergens op straat zomaar aanspreken met de vraag of je eens model wil zijn. Fotografie is een manier om bijzondere mensen te leren kennen. En om jouw eigen schoonheid te ervaren zoals je niet had verwacht…